Podemos: entre a esperanza e a sospeita

Por Justo Beramendi
Como anunciei no meu artigo do mes pasado, hoxe vou centrarme no fenómeno Podemos, obxecto predilecto dende maio de faladoiros, análises, enquisas, declaracións, apoios e rexeitamentos. E non é para menos. En seis meses conseguiron atraer un cuarto de millón de “inscritos” da máis variada idade e orixe socioprofesional, ter presenza en todo o territorio do Estado, meter o medo no corpo dos grandes partidos, que ven en serio perigo o seu dominio compartido de sempre, e poñer patas arriba toda a esquerda, sexa moderada, radical ou mediopensionista.

No rebumbio de valoracións e ideas contrapostas que padecemos só hai acordo nunha cousa: Podemos é consecuencia directa tanto do altísimo prezo que a crise e as políticas de axuste lles fixeron pagar ás clases populares e a boa parte das clases medias en perda de renda, de empregos

Ler máis

Non todos son Charlie

O brutal atentado contra a redacción da revista satírica francesa Charlie Hebdo ten provocado a habitual reacción de “unánimes condenas” que adoita darse nestes casos. O slogan Je suis Charlie pronto se trocou en fórmula compartida á que se sumaron persoas de practicamente toda condición ou orientación relixiosa, ideolóxica ou política. Mais calquera que teña seguido a traxectoria da revista, ou dos seus principais colaboradores (os asasinados Wolinski, Cabu, Charb...), sabe ben que moitos dos que agora se reclaman desa identidade (“eu tamén son Charlie”) tan só onte alzaban a voz para reclamar medidas de restrición da liberdade de expresión da que segundo eles os desvergoñados, indecentes, blasfemos e anarcoides debuxantes do semanario abusaban en exceso

Ler máis

POLAS BARBAS DO PROFETA!

POLAS LIBERDADES, CONTRA O FANATISMO

O semanario francés Charlie Hebdo, en cuxa redación veñen de ser salvaxemente asasinados por dous fanáticos islamistas doce xornalistas, entre eles o director e catro dos seus máis coñecidos debuxantes,reproducira en 2005 as caricaturas de Mahoma publicadas polo diario danés de gran tirada Jyllands Posten, que sufriu por iso todo tipo de ameazas, emerxendo no mundo un gran debate a respecto da liberdade de expresión e a defensa das liberdades de prensa e pensamento. Reproducimos agora un texto do colaborador habitual de Tempos Novos, Miguel Vázquez Freire, publicado cando esa polémica estaba en plena efervescencia, porque volve ter actualidade. Por desgraza. No número deste mes de Xaneiro, a revista posiciónase solidariamente a prol desas liberdades e do corpo de redacción do semanario galo.

Ler máis

PROXECTO DE MONUMENTO A MARTÍN CODAX

O proxecto dun: “Monumento a Martín Codax. Cantor do mar de Vigo”, tenta comprometer e sensibilizar a cidadanía viguesa e por suposto a propia cidade de Vigo, da importancia de un proxecto de estas características que o grupo PERTENZA quer levar a cabo, sobre a obra do poeta medieval Martín Codax, figura coñecida e popular na nosa cidade, até o punto de contar con agrupacións culturais que, xa hai oitenta anos, levaban o seu nome, así como de centros de ensino ou mesmo premios literarios. El foi o escritor, xuntamente con Joan de Cangas e Mendinho, a quen se lle dedicou o Día das Letras Galegas no ano 1998, case 700 anos despois da súa morte…

Ler máis

Cara de cemento

O cemento obtense da mestura de cal, sílices, aluminio e óxido de ferro, aos que en ocasións se lles engaden outros materiais, como a bauxita ou a area fina. O resultado é un po que ao ser mesturado coa auga se converte nunha pasta gris, pegañenta e maleábel que ao secar se volve dura e resistente coma unha pedra. Deste conglomerado final, feo e impenetrábel, é de onde vén a imaxe “ter unha cara de cemento”. Se o complementamos con pedregullo e ferralla obteriamos o formigón armado. Teriamos entón unha cara coma o formigón armado. Esa é a cara de Alberto Núñez Feijóo.

O cemento non é un material nobre, pero é rendíbel. En termos de dureza e inflexibilidade a cara de cemento é o estadio superior á “cara de pau”, e permítelle a quen a ten afirmar que a noite é día ou que o lume non queima sen pestanexar e sen que lle tire un tendón facial. Se un gobernante quere lucila sen que lle chamen feo e insensíbel non pode facelo en…

Ler máis

Banca e armas, matrimonio de comenencia

No mundo hai de maneira permanente máis de 20 conflitos armados. Cando un camiña cara á resolución e baixa a intensidade da violencia armada, aparece outro para manter o nivel de actividade militar. As guerras suceden por múltiples factores, e non é obxecto deste artigo analizalos, pero, hai varias cuestións que o sentido común fai que nos expoñamos recorrentemente. Seica non é posible acabar coa violencia armada cando sabemos cales son os conflitos existentes, aqueles que poden levar a niveis de violencia en que as armas xogan un papel determinante, se sabemos tamén as mil e unha maneiras de previlos, de atallalos ou de reducir o seu impacto, e tendo en conta que tamén sabemos cales son os conflitos existentes, aqueles que poden levar a niveis de violencia en que as armas xogan un papel determinante…

Ler máis

A VIOLENCIA DOS ULTRAS AMPÁRASE NO FÚTBOL

O asasinato en Madrid dun siareiro do Dépor a mans de seguidores de ideoloxía fascista do Atlético de Madrid, lémbranos novamente o problema sempre latente da violencia no fútbol. O asunto é vello. Tratábao xa a revista TEMPOS NOVOS nas páxinas do número 64 (setembro de 2002) nun artigo que agora recuperamos. Amparándose neste deporte, grupos radicais violentos levan a cabo agresións que en ocasións acaban en morte. A violencia destes ultras nada ten que ver co deporte; débese a motivos ideolóxicos, culturais e sociais. As propias empresas que viven do fútbol, os propios directivos e presidentes dos clubs e mesmo os medios de comunicación alentaron e promoveron no pasado a súa existencia. Algúns equipos adoptaron medidas que lograron desterrar das gradas ós grupos máis violentos, mais as raíces parecen fondas.

Ler máis

O sector lácteo, nunha nova encrucillada

Os administradores de Alimentos Lácteos foron condeados recentemente a pagar 2,9 millóns de euros como responsables da creba da empresa. A crise de Alimentos Lácteos fora xa denunciada na revista TEMPOS NOVOS (Nº 199, decembro 2014) nun amplo informe no que recolliamos as dificultades do sector lácteo e o seu futuro inmediato coa desaparición, en 2015, das cotas de produción leiteira. Parece seguro un incremento mundial da demanda, á que atenderá Europa con menos e máis grades explotacións. O debate ocupará un lugar central no debate político diante das vindeiras eleccións. A elas chega Galicia sen ter resolto o problema da creación dun potente e competitivo grupo lácteo.
Recuperamos a continuación o artigo asinado por Antón Fernández Oca, Manoel Barbeitos e Xabier Iglesias onde dabamos conta, hai xa un ano, dunha situación que agora se recoñece en sentencia do Xulgado Mercantil de Lugo.

Ler máis

Non todos son Charlie

O brutal atentado contra a redacción da revista satírica francesa Charlie Hebdo ten provocado a habitual reacción de “unánimes condenas” que adoita…

Ler máis

Lingua de trapo

Unha pintada nos arredores dun instituto: “Se aínda somos galegos é grazas ao idioma”. Para quen nada significa ese pouso identitario e diferencial,…

Ler máis

Proceso constituínte

Baixo unha inmensa capa de radical pesimismo, por mor dunha crise que é tanto económica como moral, a corrupción que corroe as entrañas do sistema…

Ler máis

A batalla do aborto

Aborto é sagrado!, levaban escrito no ventre e berraban as mozas de Femmen que sorprenderon a Gallardón nas Cortes españolas hai agora un ano. O daquela…

Ler máis
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011