Entrevista: Xosé Luís Franco Grande

Autor de «Outra política para outros tempos», de recente publicación, Xosé Luís Franco Grande está convencido de que a xente acudiu ás eleccións europeas do 15-M cunha información escasa, e sen saber moi ben o que ía votar. Bótalles a culpa aos medios con maior influencia do país. Cre ademais que o momento da cultura galega é malo, mais non só aquí, entre outras cousas porque non se ten producido, dende o punto de vista da creación, nada novo nos últimos anos. Sobre a cuestión lingüística e a cultura galega fai unha chamada ao pacto entre todos os partidos, convencido de que tan iletrado é o Goberno de Madrid coma este (de Galicia). Asemade, repasa nesta entrevista as confrontacións que tivo con algúns membros da súa xeración, entre eles Xosé Manuel Beiras e Xosé Luís Méndez Ferrín.

Ler máis

Bipartidismo sobre area movediza

Non son os movementos alternativos que activan a participación da cidadanía nos asuntos públicos quen provoca que o bipartidismo entre en barrena. Teñen o PP e mailo PSOE ferramentas máis que sobradas para neutralizalos: o control case absoluto das institucións, recursos económicos da máis variada procedencia, medios de comunicación... O que as eleccións do 25-M e as últimas sondaxes sociolóxicas veñen deixando en evidencia é que esa acelerada e radical desafección cidadá ten raíces máis fondas. E son ambos os dous partidos maioritarios os que pagan o pato. Con razón. Porque nese seu afán por poñelo todo baixo os seus pés, aínda á custa de prostituír tantas veces o espírito e a letra da Constitución, acabaron sendo percibidos como os causantes exclusivos da situación de descrédito institucional e político á que chegamos. Son cada vez máis os cidadáns que se decatan da area movediza sobre a que colleron

Ler máis

Das redes sociais como taberna global

Miguel Vázquez Freire

Dous sucesos de moi diferente índole prenderon lume nas redes sociais provocando un debate que, por outra banda, non é novo: debe restrinxirse a liberdade de expresión nas redes? E, ao fío deste interrogante xeral, estoutros complementarios: precísase unha adaptación das leis aos novos usos comunicativos ou abonda con aplicar as preexistentes, concibidas para os medios tradicionais?, chega con promover o uso responsable entre os usuarios das redes sociais ou pode estar xustificado algún tipo de de censura ou castigo penal para o mal uso?
Os feitos son xa ben coñecidos. O 12 de maio morría, tiroteada en plena rúa, Isabel Carrasco, presidenta da Deputación de León e da organización provincial do PP. Sete días despois, o Real Madrid de baloncesto perdía fronte ao Maccabi de Tel Aviv a final da copa de Europa. Despois destes sucesos, decenas de mensaxes (que replicados na rede acadaron a cifra de centos, posiblemente miles) circularon, sobre todo en twiter, con contidos insultantes, altamente agresivos e, no segundo caso, xenófobos e antisemitas, que non paga a pena reproducir. Tras deles chegaron as reaccións: no primeiro caso, as dos políticos afíns á vítima do crime, en xeral secundados polos dos outros grupos representados no arco parlamentario, reclamando castigos exemplares, reclamación que cedo atopou eco no propio goberno, con declaracións do ministro de Interior prometendo estudar medidas; no segundo, as das organizacións xudías españolas, que presentaron formalmente…

Ler máis

As fotos de Asunta Basterra

A Asociación de Medios en Galego posiciónase neste comunicado radicalmente en contra da recente publicación, por parte de diferentes medios de comunicación públicos e privados, das fotografías de Asunta Basterra.

Ler máis

Catalunya, mon amour

No meu artigo publicado no número 200 da edición en papel da revista TEMPOS NOVOS (xaneiro 2014), quedou pendente abordar con certo detalle a cuestión catalá, que leva tempo ocupando o centro do escenario político. O rebumbio crecente de acusacións cruzadas, desafogos viscerais, espasmos patrióticos dun e doutro lado, verdades descontextualizadas, medias
verdades, falsidades mellor ou peor adobadas, espadadas xurídicas, recursos a unha historia sempre manipulada, balances e contrabalances económicos, predicións paradisíacas, escenarios apocalípticos e algunha que outra análise racional, xira todo arredor dunha realidade indiscutible e de dúas preguntas que derivan dela.

A realidade é que, polas causas que sexa, unha abafadora maioría da sociedade catalá quere exercer o dereito de autodeterminación, isto é, quere decidir libremente que facer consigo mesma no que atinxe á súa relación co Estado español, e que unha parte considerable desa maioría desexa que o exercicio dese dereito se oriente no sentido de separar a Cataluña de España para constituír un novo Estado dentro da Unión Europea. E de aquí veñen as preguntas. Primeira: é lexítimo, dentro dos principios universais da democracia moderna, ese dereito? Dito doutro modo: é democrático que a sociedade catalá manifeste a súa vontade maioritaria nese asunto ou o democrático é impedirlle que o faga por aplicación da legalidade constitucional vixente? Segunda pregunta: a hipotética secesión de Cataluña sería beneficiosa ou prexudicial para os seus habitantes? (En que sería claramente prexudicial para o resto de España hai acordo).

Ler máis

Entrevista Michael Keating

Autor do libro a Independencia de Escocia, este catedrático de Ciencias Políticas da Universidade de Aberdeen cre que Europa non é obstáculo para unha Escocia independente. A nación escocesa celebrará un referendo de independencia o 18 de setembro deste
ano, co visto e prace de Inglaterra, tras a sinatura do chamado pacto de Edimburgo. David Cameron e Alex Salmond selaron a consulta, que vén precedida dun intenso debate económico sobre as vantaxes e inconvenientes dun hipotético trunfo do independentismo. Michael Keating cre que esta vez, se cadra, non gañará o independentismo, pero deixará aberto o escenario para
futuras consultas. O profesor e experto, que vén de dar unha conferencia no Consello da Cultura, observa que en Gran Bretaña o simbólico é recoñecido, e “non hai problemas con palabras como nación, identidade ou seleccións deportivas”. En España xa non sería o mesmo.

Trescentos anos con Inglaterra, e acabará celebrando un referendo de autodeterminación. Tan mal lle foi a Escocia con Inglaterra ou é unha cuestión de reconstrución nacional?

Si, é unha cuestión de reconstrución do país como comunidade política, porque dentro da UE hai unha Escocia como espazo cultural, cunhas tradicións, mais con excepcións. Dende finais do século XIX hai un movemento para a autonomía, que trunfou finalmente despois de cen anos. Antes destes cen anos houbo tamén unha intención de descentralización administrativa, cun ministerio para Escocia, dirixido a aplicar as políticas públicas. Escocia tivo todas as institucións dun Estado, con excepción dun Parlamento.

Ler máis

SUMARIO TEMPOS NOVOS

TEMPOS Novos aborda no seu número 207 de Agosto o que sen dúbida é o primeiro…

Ler máis

A privatización ilexítima do Servizo Galego de Saúde

O goberno de Feijóo aproveita a crise para tentar xustificar a diminución do gasto sanitario público, a base de recortes e copagamentos, mentres o gasto en privatizacións non fai máis que aumentar…

Ler máis

Bipartidismo sobre area movediza

Non son os movementos alternativos que activan a participación da cidadanía nos asuntos públicos quen provoca que o bipartidismo entre en barrena. Teñen…

Ler máis

EE.UU. – EU: axenda oculta

Dende mediados de 2013, a Unión Europea e os EE.UU. están a negociar o Tratado Transatlántico de Comercio e Investimentos (TTIP polas súas siglas en…

Ler máis

Con data de caducidade

Alguén escribiu que a proclamación do rei Felipe VI é a última emanación do mito fundacional da Transición. Subscribímolo. E a abdicación previa…

Ler máis

O público… a que prezo?

Tomando o modelo que Feijóo escolleu para o novo hospital de Vigo, o autor alerta a respecto de como o PP despreza o público e avanza na parivatización dos servizos. Un artigo de Xurxo Borrazás.

Ler máis
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011